Tempel van de democratie?

Dat je niet akkoord gaat met elk voorstel is nogal evident. Maar ieder parlementslid heeft het recht om voorstellen te doen en die ter bespreking met de collega’s voor te leggen. Daar ging ik toch van uit. Tot de verwerpelijke realiteit het vandaag van mijn fundamenteel democratische veronderstelling haalde.

Wat is er gebeurd? De Kamer mag niet debatteren over een wetsvoorstel van het Vlaams Belang dat amnestie invoert voor daden van incivisme tijdens de Tweede Wereldoorlog. Met dank aan het francofone front én – tja, wie schrikt daar nu nog van – de linkse broeders en zusters van Groen! en sp.a. Die partijen zorgden er vanmiddag voor dat het wetsvoorstel van Vlaams Belang zelfs niet in overweging kon worden genomen (een standaardprocedure vooraleer een wettekst in het parlement behandeld kan worden). Normaal gezien worden alle voorstellen altijd zonder enige vorm van debat in overweging genomen, ongeacht de inhoud ervan. Geruisloos en zonder ophef. Behalve dus als het wetsvoorstel over amnestie gaat, zoals vandaag.

Zielig. Klein. Belachelijk. Wraakroepend. Walgelijk. Om van te kotsen zelfs.

Een wetsvoorstel in overweging nemen betekent nog niet dat je er ook mee akkoord gaat. In welk apenland leven wij als zelfs 65 jaar na de Tweede Wereldoorlog het zelfs nog niet mogelijk is om in de tempel van de democratie het debat te voeren over amnestie.

Pour la petite histoire: over een ander – toch zeker ook niet ongevoelig – wetsvoorstel van het Vlaams Belang, de vraag om de monarchie af te schaffen, werd tijdens de plenaire zitting met geen woord gerept. Het werd samen met 226 andere wetsvoorstellen gewoon in overweging genomen.